Raymond Rando, dieren en voedsel.
Raymond Rando! Achter deze superheldennaam schuilt een man van vlees en bloed: een wandelaar! Stoer maar gevoelig, moedig maar niet roekeloos, hij deelt zijn ervaringen graag. Vandaag vertelt Raymond Rando openhartig over zijn relatie met wilde dieren. En zijn gevoel voor delen als het op eten aankomt...
Ik wist het! Ik heb het altijd geweten. Maar het is eenvoudig: bewaar je eten niet in je tent! Dit trekt kleine en soms grote dieren aan, die we liever op foto's bewonderen dan in levenden lijve. Overdag zien we ze niet, maar 's nachts weten ze ons te vinden en aarzelen ze niet om zich aan onze voedselvoorraad tegoed te doen.
Dat gezegd hebbende, het kostte me een een aantal ongelukkige ervaringen om dit voorschrift volledig te integreren en in praktijk te brengen:
- Het begon allemaal in Algonquin Park in Canada. Er werd gewaarschuwd voor de aanwezigheid van beren, maar we lieten het eten toch naast de tent staan. Het was geen beer, maar een wasbeer die ons midden in de nacht wakker maakte. Hij had een voorkeur voor heerlijke koekjes. Hij vertrok met het pakje.
- In IJsland zijn wilde dieren zeldzamer. Maar ze zijn gulzig... Het muisje maakte ons niet wakker, maar had wel de tijd om een heel mooi gat in een van onze rugzakken te maken (ook al was het een kwaliteitsrugzak). En dat allemaal om nauwelijks een pakje energierepen weg te krijgen...
- Maar om het echt te begrijpen, moest ik in Slowakije gaan bivakkeren. Ik had niet veel aandacht besteed aan de borden met "beer"-pictogrammen. Deze keer was het een beer die ons een bezoek bracht. Nadat hij voorzichtig de rugzak onder de tent vandaan had gegrist, at hij stilletjes onze voorraden op. Hij bleef heel lang in de buurt van de tent. Blijkbaar was het een kwaadaardige beer, want als we hem niet hoorden, konden we zijn sterke geur ruiken. Een zeer slechte nacht...
Sinds die dag heb ik het echt begrepen: je moet je eten niet in je tent bewaren! En het is de geur die ze aantrekt naar de voorraadkast.
Dus hoe pak je het aan?
Zo doe ik het nu :
- Ik bewaar het eten in waterdichte oprolbare zakken. Zo is het beschermd en kan het buiten blijven (ze zijn verkrijgbaar bij RayonRando.com).
- Ik legde de zak met eten ver weg van de tent.
- Als het mogelijk is, hang ik de waterdichte zak 's nachts aan een boom. Als er geen boom is, maak ik soms een driepoot met onze stokken om hem hoog te houden (dit beschermt tegen muizen; je kunt kiezels en openingen tussen rotsen gebruiken als je bang bent voor grotere dieren).
- Ik gebruik ook anti-geurzakjes voor bijvoorbeeld kaas (dat zijn een soort geurdichte diepvrieszakjes die je kunt vinden op RayonRando.com, en ze werken echt goed).
- Ik heb er ook 'geparfumeerde' hygiëneproducten in gedaan (tandpasta bijvoorbeeld).
- Ik hang de bak ook op als ik voedselverpakkingen heb gebruikt.
- En tot slot vergeet ik niet (nou ja, soms wel) om te controleren of ik geen snacks heb rondslingeren in mijn zakken of rugzak.
- Als er grote risico's zijn, eet ik ook buiten de tent.
En is dat genoeg?
Meestal wel, maar dat houdt ons niet tegen af en toe een kleine verrassing :
- Op Réunion was het eten veilig, maar toen ik wakker werd, vond ik mijn siliconen beker afgeknaagd en doorboord, waarschijnlijk door iemand die 'sporen' van soep lustte.
- En sommige dieren zijn gewoon nieuwsgierig, zoals de Corsicaanse vos die in de teen van een van mijn buren beet, of de Egyptische fennec die met mijn sokken vandoor ging (volgens mij een teken van een subtiel reukvermogen).
Kortom, dieren hebben neuzen en ze hebben honger! Een paar verstandige voorzorgsmaatregelen kunnen je helpen om soms onaangename ervaringen te vermijden.