Onder de favoriete bestemmingen in de herfst en winter, klimmen op de Kilimanjaro staat hoog op de lijst van wandelaars die hun uitrusting bij RayonRando kopen.
Deze emblematische piek (5895 m) is toegankelijk, maar veel wandelaars vermijden het.
Hier zijn de belangrijkste parameters waarmee je rekening moet houden voordat je aan je avontuur begint.
Hoogteziekte (acute bergziekte):
Toen ik deze beklimming deed, had ik bij de ingang van het park gelezen dat slechts 40% van de trekkers de top bereikte.
Omdat het pad niet technisch is, is het vooral hoogteziekte die tot opgave leidt. Deze ziekte begint met hoofdpijn, soms hevig, en dwingt je snel af te dalen, met het risico dat de getroffen persoon in levensgevaar komt.
De reden voor deze opgaves lijkt mij te liggen in het format van de trek zelf: de Kilimanjaro is een alleenstaande kegel, wat leidt tot een directe beklimming vanaf de savanne tot de top, die vaak in slechts 5 of 6 dagen wordt aangeboden (4000 m + via de Machame-route).
Maar in zo'n korte tijdsspanne kan de acclimatisatietijd aan de hoogte onvoldoende zijn.
Volgens mijn persoonlijke ervaring, die geen universele norm is, heb je ongeveer drie dagen wandelen op een tussenhoogte nodig, tussen ongeveer 3000 en 3500 m, om aan de hoogte te wennen en “rode bloedcellen aan te maken”. Je kunt overdag naar boven gaan en 's avonds iets lager bivakkeren. De gevoeligheid van elk persoon voor hoogte varieert uiteraard, evenals de acclimatisatietijd.
Toen ik erheen ging, haalden we met 11 van de 12 de top. Hoe deden we dat? We maakten eerst een eerste beklimming van de Mount Kenya (5000 m) gedurende 6 dagen. Daarna waren we voldoende geacclimatiseerd aan de hoogte om de Kilimanjaro zonder al te veel moeite te beklimmen.
Bij een andere beklimming in Peru zorgden een te korte acclimatisatiefase en een te snelle stijging in hoogte bij nogal wat mensen voor hoogteziekte.
Als je dit verschijnsel niet kent, raad ik je dus aan alert te zijn op het programma van je trek: ideaal is om eerst elders een trek op grote hoogte te doen om te acclimatiseren voordat je aan de laatste beklimming van de Kilimanjaro begint (de Mount Kenya en de Mount Meru liggen niet zo ver weg). Bij gebrek daaraan is een iets langere route op de Kilimanjaro, waarmee je een dag langer op 3000-3500 m blijft, veel veiliger dan een korte route (van het type Kilimanjaro + safari dat je in sommige programma's vindt).
De kou:
Je gaat in een tent slapen en het is koud. Er zijn weliswaar hutten, met name vóór de laatste beklimming, maar je weet niet zeker of je er plek vindt gezien de drukte. Verwacht dus koude nachten en ook koude ontwaakmomenten. Ook al is het overdag lekker weer, je hebt echt warme kleding nodig, plus een slaapzak voor “extreme kou” (die je vindt in de afdeling “slaapzakken voor extreme kou” bij RayonRando.com).
De laatste nacht sta je tussen middernacht en 1 uur op voor een laatste beklimming in het donker, dus goed warm gekleed.
Als je slecht tegen kou kunt, is dit misschien niet de juiste bestemming…
Conditie en uitrusting:
Je hoeft geen kampioen te zijn om de Kilimanjaro te beklimmen. De paden zijn niet technisch, maar je moet wel de hoogtemeters maken. Je moet gewoon een regelmatige wandelaar zijn en in goede conditie. Het is belangrijk uitgerust aan de start van de trek te komen. Je komt er vermoeid van terug.
Tijdens de laatste beklimming en tot het ochtendgloren had ik last van evenwichtsproblemen door de hoogte en het donker. Ik raad je voor deze laatste etappe sterk aan een goede hoofdlamp en wandelstokken mee te nemen, die je comfort en stabiliteit bieden.
Ik ga je geen verkooppraatje houden over goede schoenen, muts, handschoenen, thermisch ondergoed, enz… Dat zijn klassieke aanbevelingen. En vergeet de gebruikelijke reddingsdeken niet.
Let op: kleine chemische handwarmers kunnen nuttig zijn als je het moeilijk hebt om op de top warm te worden.
Tot slot:
De Kilimanjaro is een mooie, vrij toegankelijke bestemming. Maar je moet het niet proberen zonder enige ervaring met lange wandeltochten.
Je moet weliswaar in goede conditie zijn, maar het belangrijkste punt voor vertrek is te controleren of het programma van de trek een redelijke acclimatisatietijd aan de hoogte toelaat. Korte routes vermijd je beter. Een eerste voorbereidingstop is ideaal.
Er zijn meerdere routes naar de top. Het kan interessant zijn om via een secundaire route omhoog te gaan, die minder druk en langer is, en via de hoofdroute af te dalen. Een gids is verplicht, je loopt je route dus niet alleen.
Een goed opgebouwd, goed begeleid programma en een goede lichamelijke conditie laten je het dak van Afrika bereiken zonder gedoe.
